Jesz­cze dwa­dzie­ścia lat temu tele­wi­zja, kom­pu­ter i tele­fon sta­no­wiły kom­plet­nie różne media, które nie miały moż­li­wo­ści współ­dzia­ła­nia ze sobą. Dziś inte­gra­cja infor­ma­tyki, tele­ko­mu­ni­ka­cji oraz trans­mi­sji sygna­łów audio-video spra­wiła, że dla użyt­kow­ni­ków koń­co­wych roz­dział taki prak­tycz­nie nie ist­nieje. Jest on jed­nak cią­gle do pew­nego stop­nia praw­dziwy na nieco głęb­szych płasz­czy­znach zaawan­so­wa­nia, czego przy­kła­dem mogą być różne zasto­so­wa­nia szaf rackowych.

Rozwój sieci inter­ne­to­wej spra­wił, że zwy­kły PC, który 30 lat temu w prze­wa­ża­ją­cej mie­rze słu­żył jako urzą­dze­nie do roz­rywki lub zaawan­so­wana maszyna do pisa­nia, ewo­lu­ował w „elek­tro­niczną skrzynkę”, która umoż­li­wia wymianę infor­ma­cji ze spe­cja­li­zo­wa­nymi kom­pu­te­rami – ser­we­rami. Te ostat­nie z kolei, roz­dzie­lono na poszcze­gólne funk­cje (np. ser­wery poczty, www, apli­ka­cji) i zgro­ma­dzono szafach kolokacyjnych w wydzie­lo­nych pomiesz­cze­niach, czyli ser­we­row­niach.